Otwieram drzwi.
Są to dziwne drzwi, prowadzą bowiem w głąb ziemi, niczym legendarne Wrota Nawii. Trzeba się w nie wślizgiwać jak do bunkra. Są brudnopomarańczowe. W zamku tkwi klucz z dużym żelaznym kółkiem.
Pająk-szpieg zostaje przypadkiem zamordowany przez dłoń poszukującą włącznika światła. Zielone plastikowe wiadro wlatuje do środka i ląduje, wzbijając chmurę żółtawego pyłu.
Wokół unosi się piwniczny zapach, bo to, do cholery, przecież jest piwnica, z pajęczynami zwisającymi z sufitu, z kawałkami tektury na żółtym piachu stanowiącym podłoże, z dziwną machiną w kącie, w której pewnie tkwi uwięzione pradawne bóstwo. I w ogóle. Piwnica jak piwnica.
Staję przed nadgryzionym zębem czasu drewnianym regałem. Na półkach stoją pokryte kurzem słoiki. W słoikach spokojnie wegetują estetycznie upchane organy wycięte nieproszonym gościom oraz konfitury.
Oglądam uważnie kilka z nich, poszukując tego jednego, szczególnego słoika. Oglądam pod światło. Potrząsam, żeby sprawdzić, jak chlupocze. Wącham - gówno, nic nie czuć. Próbuję otworzyć - ale nie, nakrętka i słoik przez te kilka lat stały się jednym ciałem.
Ach, kurwa.
Biorę jeszcze jeden i na moment oczy mi mętnieją. To chyba sam Szatan zostawił. W środku smoliście czarna niezidentyfikowana substancja, a na szkle przyklejona karteczka: "keczup 2005".
Horror.
Tknięta nagłym impulsem biorę byle jaki słoik i wypełzam na powierzchnię.
Po rozpoznaniu zawartości i ogłoszeniu wyroku wracam do podziemi, bo okazało się, że przyniosłam porzeczki, a nie wiśnie.